Stefan Żeromski rozpoczynając pisać "Popioły" nie wiedział jak bardzo jest proroczy. Jak pamiętamy "Ogary poszły w las..." i to na bardzo długo. Kto dziś pamięta jak wyglądały i jakie były Ogary ? Szczęśliwie dla nas (i trochę dla ogarów) jest grupa ludzi, którym nie są obojętne nasze tradycje. Przedstawmy zatem psa rasy "Ogar", pozostałość po naszych dziadach.

Wygląd
Ogar Polski jest psem średniej wielkości o ciężkiej muskularnej budowie. Wzrostu ok. 60 cm, waży ok. 30-35 kg. Wyraźnie zauważalna jest różnica między dużo delikatniejsza suką i masywnym znacznie większym psem. Krótka sierść z obfitym podszerstkiem zawsze ma kolor czaprakowy.

Charakter
Ogary są wykorzystywane przez myśliwych głównie jako tropowce, sporadycznie jako dzikarze. Myśliwi polujący z nimi bardzo cenią sobie wytrwałość w pracy tych psów, dokładność, samodzielność i łatwość układania. Podkreślają dużą niezależność oraz inteligencję tego psa. Ogar chociaż późno dojrzewa psychicznie, już w młodym wieku dobrze pracuje w lesie. Są bardzo odporne na warunki atmosferyczne i chętnie pracują w każdym terenie. W związku z małą ilością polujących ogarów nie pojawiają się one często na konkursach, ale często zajmują czołowe lokaty. Także te prowadzone przez właścicieli nie będących myśliwymi.

Dzisiaj ogar głównie spełnia rolę psa towarzyszącego. Wiele osób doceniło jego łagodność i przywiązanie do członków rodziny. Jest psem bardzo spokojnym. Nie potrzebuje wielu zabiegów pielęgnacyjnych, nie jest hałaśliwy, nie wymaga specjalnego szkolenia. Nie potrzebuje bardzo dużo ruchu - wystarczą spacery podczas których może pobiegać bez smyczy. Ale jeżeli właściciel prowadzi aktywny tryb życia - ogar będzie szczęśliwy mogąc towarzyszyć mu w długich przechadzkach, wycieczkach rowerowych, czy biegnąc przy koniu.

Nie należy liczyć na instynkty obronne ogara. Jest przyjacielem zarówno ludzi jak i zwierząt. Na wiele osób odstraszająco działa wielkość i masa. Obcą osobę na podwórku przywita szczekaniem, ale raczej nie zaatakuje jej. Nie stwarza problemów żyjąc z innymi psami, kotami, gryzoniami, ptakami czy innymi domowymi ulubieńcami.

Historia
W czasach, gdy Jan Ostroróg napisał "Myślistwo z ogary" (rok 1616) psy te były tak popularne, ze nie umieścił opisu ich wyglądu, a tylko metody polowania, układania i hodowli ogarów. Niestety w latach późniejszych ilość ta bardzo zmalała. Wpływ miała na to polityka zaborców oraz niestety nie sprzyjające hodowli dzieje. Dzisiejsze ogary pochodzą od psów sprowadzonych w latach 60 przez p. płk. Kartwika z okolic Nowogródka. W 1966 roku wzorzec rasy został zarejestrowany w FCI.

Wyobraźmy sobie potężny bór, w którym słychać dwa głosy pary ogarów pracujących: tenor i bas. Nasi dziadowie na pewno to słyszą, wsłuchują się z nadzieją, że usłyszą tercję, a może oktet ? ...

Zastanawiając się nad psem dla siebie, swojej rodziny - pamiętajmy o tej niekłopotliwej, spokojnej rasie. Psów tych nie jest wiele, a na pewno zasługują na większe zainteresowanie. Tym bardziej, że Ogary znają wiele opowieści, nie tylko z dzikiej kniei i mogą nam je opowiedzieć, bo przecież zapomnieliśmy trochę ...

Standard FCI - Polski Związek Łowiecki

Klub Ogara i Gończego Polskiego
www.ogaryigoncze.republika.pl